Czy można ufać przyjaciołom? Badanie prywatności w sieciach społecznościowych

- autor: tsissput

Sieci społeczne, takie jaki Facebook czy MySpace zyskały na popularności przez ostatnie 5 lat. Portale te pozwalają użytkownikom na stworzenie swojej strony profilowej na której to umieszczane są pewne informację widoczne dla pewnej grupy osób, np. dostępne tylko dla przyjaciół. Użytkownik może dodawać osoby do listy znajomych jak i usuwać ich. Obecne badania pokazują, iż użytkownicy są coraz bardziej skłonni do dzielenia się informacjami z obcymi, co może prowadzić do internetowego nękania lub do kradzieży tożsamości.

W pracy przedstawiono aspekty zaufania i prywatności na grupie ochotników sieci społecznościowej Facebook. Na tej podstawie uzyskano odpowiedzi na pytania czy:

  • użytkownicy czynnie starają się chronić swoje osobiste informacje zachowując prywatność
  • jak zyskuję się zaufanie online

Eksperyment polega na zaprzyjaźnieniu się z losowo wybranymi nieznajomymi osobami. Jeśli uda się zaprzyjaźnić (poprzez wysłanie zaproszenia do grona znajomych) zakłada się, że dana osoba nie ma żadnych oczekiwań co do prywatności. Natomiast te osoby, które odmówiły zaprzyjaźnienia się zakłada się, że starają się chronić swojej prywatności. Następnie zbadano poziom zaufania poprzez dodawanie do znajomych obcych osób, które posiadają wspólnych znajomych z kontem zapraszającym.

Eksperyment i rezultaty

Pierwszym krokiem eksperymentu było stworzenie nowych profili, które w automatyczny sposób będą wysyłać zaproszenia do losowo wybranych osób. Stworzono cztery profile. Pierwszy z nich to „Izzie” kobieta w liceum, drugi „Kate” kobieta na studiach, trzeci „Jane” kobieta mająca wyższe wykształcenie pracująca w zawodzie oraz czwarty „Abe” – znana postać z kreskówki „The Simpsons”. Profil z postacią z kreskówki został stworzony po to, aby pomóc określić czy realistyczne lub nie realistyczne profile mają wpływ na akceptacje zaproszenia. Każda stworzona postać zapraszała różne nieznane osoby do grona swoich znajomych. Do tego wykorzystano skrypt napisany w Pythonie, który przy okazji zbierał publiczne dane. Wyniki eksperymentu przedstawiono poniżej w tabeli 1.

 Tabela 1. Rezultat przeprowadzonego eksperymentu.

Tabela 1 posiada 4 główne kolumny. Pierwsza informuję jakie konto profilowe jest rozpatrywane, druga kolumna pokazuję liczbę wysłanych zaproszeń. Trzecia informują o liczbie przyjętych zaproszeń. Natomiast 4, ostatnia z kolumn, pokazuje procentowy stosunek zaakceptowanych zaproszeń do wysłanych zaproszeń. Trzy ostatnie kolumny zostały podzielona na dwie części: „1” oraz „2”. Część „1” odnosi się do wysyłania zaproszeń osobom w żaden sposób nie powiązanych z profilem, a cześć „2” odnosi się do wysyłania zaproszeń osobom, z którymi profil oraz osoba zaproszona posiadają wspólnych znajomych.

Analizując uzyskane wyniki można dojść do wniosku, iż poziom akceptacji zaproszeń od nieznajomych osób sięga 19%. Jednakże, typ konta profilowego (np. konto postaci z kreskówki) ma wpływ na akceptację zaproszenia. W naszym przypadku 13% osób zaakceptowało zaproszenie.

Akceptowalność zaproszeń przez osoby posiadające z naszymi profilami chodź jednego wspólnego znajomego sięga 55%. Poziom akceptowalności zaproszeń wzrósł 3 krotnie. Interesującym faktem jest to, że akceptowalność zaproszeń wysyłanych przez konto nie przedstawiające osoby prawdziwej, tylko kreskówkowej, uzyskała taką samą skuteczność co pozostałe konta.

Użytkownicy chcąc chronić swoje dane prywatne nie akceptują nieznanych konto. Jednakże  zjawisko większej akceptacji zaproszeń dla kont posiadających wspólnych znajomych można tłumaczyć tym, że użytkownicy nie czują utraty danych prywatnych, gdyż mają wspólnych znajomych.

Facebook zawiera mnóstwo bardzo cennych informacji o użytkownikach takich jak: numer telefonu, data urodzenia, miejsce pobytu, miejsce urodzenia, aż po preferencje polityczne, seksualne. Nie trudno się domyśleć, iż może to być prawdziwa kopalnia wiedzy. Dla wszystkich kont, które zaakceptowały zaproszenia od naszych czterech konto sporządzono wykres, który przedstawiono na rysunku 1.

 

Rysunek 1. Pozyskane dane z kont.

Analizując wykres przedstawiony na rysunku 1 można wysunąć następujące wnioski:

  • 94% osób podało na swojej stronie częściową lub pełną datę urodzenia
  • 90% osób uwidoczniło swój adres email
  • 70% osób podało informację o płci ( 60% mężczyzn, 40% kobiet)
  • pozostałe informacje zawarte na wykresie były umieszczane proporcjonalnie przez 60% mężczyzn i 40% kobiet

Kilka innych prac zbierało demograficzne informacje również z sieci społecznościowych. W 2006 roku Acquisiti i Gross zebrali informacje z 4,540 profili studentów, którzy uczęszczali do Carnegie Mellon University. Autorzy eksperymentu stwierdzili, że w przeciwieństwie do innych sieci społecznościowych, w sieci Facebook użytkownicy podają prawdziwe dane (imiona, nazwisko, etc.). Ponad to w 88% udało się pozyskać datę urodzenia i w 40% numeru telefonu.

W 2005 roku, Charlie Rosenbury, student University of Missouri skontaktował się z 250,000 osobami z prośbą by dołączyli do jego sieci społecznej. 75,000 zgodziło się. W jego eksperymencie 30% osób biorących udział w eksperymencie było chętnych podzielić się informacjami prywatnymi z osobami z którymi nigdy się nie widzieli.

Z kolei w eksperymencie Yu, przeprowadzonym na mniejszą skalę 40% osób było skłonnych do zaakceptowania zaproszenia od nieznajomej osoby.

Wiele czynników może mieć wpływ na przeprowadzane eksperymenty. Eksperyment Rosenbury`ego nie zapamiętywał statystycznych danych, takich jak data urodzenia, adresu email, miasta pochodzenia itd.. Ponad to, Rosenbury mógł przeprowadzić eksperyment na większą skalę, gdyż w tym czasie Facebook nie wprowadził dodatkowych ograniczeń, na takie eksperymenty. Acquisiti i Gross z kolei nie wybrali dobrze odzwierciedlającej próbki osób, gdyż były to osoby młode, studiujące na tym samym uniwersytecie, w związku z czym wyniki uzyskane przez nich mogą być wypatrzone.

Pomimo tego, że twórcy tego artykułu nie mogli ustalić, czy uzyskane dane są prawdziwe – zgodne z prawdą, Facebook jest zaprojektowany tak, by zachęcać użytkowników do podawania prawdziwych informacji. Dane zebrane podczas eksperymentu, takie jak: data urodzenia, płeć, miejsce urodzenia, miejsce zamieszkania mogą posłużyć do kradzieży tożsamości. Natomiast informacje kontaktowe podawane przez użytkowników, takie jak adres email, numer telefonu mogą posłużyć do dręczenia, lub do spamowania.

Uzyskane wyniki podczas przeprowadzonego eksperymentu mogą być stronnicze, gdyż osoby, które akceptują zaproszenia od nieznanych im osób, są bardziej skłonne do dzielenia się informacjami poufnymi poprzez upublicznianie ich na profilu. Natomiast osoby, które nie akceptują zaproszeń od nieznanych im osób mogą mieć nieproporcjonalnie więcej poufnych danych na swoich profilach.

Podsumowanie

Użytkownicy sieci społecznościowych są chętni do dzielenia się informacjami osobistymi/poufnymi. Przeprowadzone badania na grupie osób na Facebooku, wykazały, iż osoby są bardziej chętne do dodania obcej osoby, jeśli posiadają jakichś wspólnych znajomych. Eksperyment ten nie miał na celu porównania różnic pomiędzy użytkownikami, którzy poziom bezpieczeństwa zostawili na poziomie „default” od tych którzy podnieśli poziom prywatności. Osoby, które podniosły poziom prywatności prawdopodobnie byliby bardziej niechętni do zaakceptowania zaproszenia. Co więcej komunikacja pomiędzy kontami była sporadyczna. W większości przypadków nie odpowiadano na żadne wiadomości podczas eksperymentu. W związku z tym, można przypuszczać, iż po krótkiej wymianie wiadomości, dodaniu wspólnych aplikacji, wzrósł by poziom akceptacji zaproszeń. Podczas, gdy ten eksperyment jest pierwszym krokiem do zrozumienia użytkowników sieci społecznych, pozostało wiele pracy do zrobienia, by zrozumieć powiązanie pomiędzy prywatnością, a zaufaniem w tym środowisku.

 

Literatura

Frank Nagle, Lisa Singh  „Can friends be trusted? Exploring privacy in online social networks”, 2009r (http://www.citeulike.org/user/lukehutton/article/6444048)

Jacek Szcześniak (103844)

Reklamy

One Comment to “Czy można ufać przyjaciołom? Badanie prywatności w sieciach społecznościowych”

  1. Całkiem ciekawy artykuł. Można by się pokusić o dodatkową analizę ufności ze względu na płeć, grupę wiekową czy pochodzenie.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: